Forum

Najciekawsze historie świata

Rozmowa
9 listopada 2017

Rosyjscy krytycy o „Mistrzu i Małgorzacie”

Moskwa Mistrza, Moskwa Szatana

Mija 50 lat od pierwszej publikacji powieści Michaiła Bułhakowa „Mistrz i Małgorzata”. O jej niezwykłych losach rozmawiają publicysta Borys Paramonow i historyk literatury Aleksandr Genis.
RFE/RL

„Mistrz i Małgorzata”

Powieść Michaiła Bułhakowa, nad którą pisarz pracował od 1928 do 1940 roku. Powstało kilka wersji – pierwszą, zatytułowaną „Konsultant z kopytem”, autor zniszczył. Nad kolejnymi wersjami (m.in. pod tytułem „Czarny mag”; było co najmniej osiem redakcji tekstu) Bułhakow pracował do śmierci. Zmarł 10 marca 1940 roku w wieku 49 lat na ostrą niewydolność nerek. Został pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie. Na długo popadł w zapomnienie.

Dopiero w latach 60. filolog Augustyn-Abram Wulis, piszący pracę o przedwojennej satyrze, zwrócił się do wdowy, Jeleny Bułhakowej, o pomoc. Jelena przekazała mu bruliony z pisaną potajemnie przez męża powieścią „Mistrz i Małgorzata”. Udało się doprowadzić do publikacji jej fragmentów w piśmie „Moskwa” na przełomie 1966 i 1967 roku. Jelena Bułhakowa ostatnie lata życia (zmarła w 1970 roku) poświęciła opracowaniu tekstu powieści. Pierwsze pełne wydanie książkowe ukazało się w RFN w 1969 roku, w ZSRR – cztery lata później.

Powieść składa się z 32 rozdziałów, losy Mistrza, prześladowanego pisarza, który nie znajduje zrozumienia środowiska, i jego ukochanej Małgorzaty wplecione zostały w opis wizyty Szatana, który w stolicy ateistycznego Związku Radzieckiego zamierza wyprawić doroczny bal pełni księżyca. Powieścią w powieści jest część jerozolimska – to dzieło autorstwa Mistrza o Poncjuszu Piłacie i wędrownym filozofie Jeszui Ha-Nocri.

[pełna treść dostępna dla abonentów]

Facebook Twitter Google+ Wykop Poleć